Wat ik anders deed in 2019

Vorige week ben ik met een kop thee en lekkers eens goed gaan zitten voor een terugblik op 2019 (ik gebruikte dit jaar ‘unravel your year’ van Susannah Conway). Dat ik überhaupt expliciet terugkijk dit jaar, is anders dan andere jaren. Ik ben doorgaans meer van het vooruitkijken, en heb de neiging om dingen die ik gedaan, geleerd of afgerond heb snel te vergeten.

Dat doe ik dit jaar dus anders. En er zijn meerdere dingen die ik dit jaar anders gedaan heb dan andere jaren. De dingen die ik anders deed kwamen niet voort uit goede voornemens, uit doelen of een reflectie op 2018. Toch zijn het dingen die veranderden hoe ik mijn leven inricht. Ik voel me aan het einde van 2019 fijner bij en in mezelf, en ook meer mezelf.

De dingen die ik anders deed in 2019 deel ik graag met je, ook omdat ze mijn visie op en manier van coachen op een heel prettige manier veranderden.

Er gebeurde nogal wat in 2019: ik zette Astrid maakt tijd op, woonde en werkte drie maanden in München, organiseerde meerdere workshops, gaf lezingen en nam voor het eerst in jaren de zomer vrij. Ik werkte samen met mensen van over de hele wereld, legde contacten voor onderzoek en coaching en voelde me op verschillende plekken omringd door ‘mijn’ mensen. Ik deed na jaren mijn Fitbit weg, leerde aquarelleren, las meer dan 100 boeken en ontdekte koffietentjes in Nederland, Stockholm, München en Plymouth. Ik ontwierp eindelijk een vorm van toetsing voor een literatuurcursus waar ik me wél prettig bij voel, sprak me explicieter uit over aspecten van mijn werk waar ik al jaren mee zat en bekeek vaker mijn email niet.

Dit deed ik anders

Ik begon de meeste werkdagen met een half uur voor m’n plezier lezen. Lezen is voor mij de ultieme manier om te ontspannen, en ik lees graag en veel. Maar tot dit jaar las ik vooral ‘s avonds, of als ik aan het einde van de middag eerder klaar was met werk. Tegenwoordig lees ik als het even kan ‘s ochtends voordat ik begin met werken. Dat betekent dat als ik thuis werk ik later begin met werken–maar vooral dat ik meer ontspannen begin met werken.

Ik pauzeerde meer. Al tijdens het schrijven van mijn proefschrift jaren geleden kwam ik erachter dat ik heel erg goed ben in hard werken. Ik kan zitten, lezen of schrijven en dat uren volhouden. Waar andere mensen moeite hebben om door te werken, vergat ik makkelijk urenlang te eten, te bewegen of naar de wc te gaan. Ik vloog door m’n to-do-lijstjes heen, maar werd me er zo langzamerhand ook van bewust dat doorwerken niet per se goed was voor mijn lichaam, of voor mijn emotionele en psychische gezondheid.

Het kwartje viel voor mij toen ik me op een dag realiseerde dat ik eigenlijk altijd van het ene naar het andere klusje toe aan het werken ben. En dat ik mijn leven helemaal niet zo in wil richten. Ik wil niet dat mijn leven een aaneensluiting van klusjes is, maar dat ik me geïnspireerd en blij voel met het leven buiten de klusjes om. Zo ontdekte ik dat rust voor mij heel belangrijk is. Sindsdien zet ik vaak een timer om mezelf er aan te herinneren om op te staan tussen het werk door. En ga ik niet aan het einde van m’n to-do-lijst door met de to-do-lijst van morgen, maar neem ik de extra tijd om te lezen, te wandelen of er op uit te gaan.

Ik hoorde Ken Robinson ooit zeggen, ‘Academics see their body as a way of getting their heads to meetings’. Dat gold voor mij zeker zo. Om verschillende redenen ging ik dit jaar meer op mijn lichaam letten (onder andere door coaching met Maisie Hill). Dat was zowel een prettige eye-opener als ook soms vervelend. Ik merkte opeens veel eerder dat ik moe was, of gespannen. Ik kon niet meer zo makkelijk negeren dat ik uit moest rusten. Maar ik leerde ook hoe waardevol het is om mijn leven en werk af te stemmen op hoe ik me lichamelijk (en geestelijk) voel. En dat ik daardoor zeker niet minder productief ben–misschien wel meer.

Ik hield me niet aan mijn planning. Plannen is mijn superkracht en dat is heel fijn. Ik heb bijna geen moeite met inschatten hoe lang bepaalde dingen duren, deel grote doelen moeiteloos op in kleinere stukken en heb zeer zelden last van uitstelgedrag. Het kwam alleen af en toe voor dat ik dingen meer deed omdat ze op m’n planning stonden, dan omdat ik ze echt wilde doen. En dat deed ik dit jaar anders.

Een voorbeeld is boek #2. Ik had me voorgenomen om daarvoor dit jaar een voorstel + voorbeeldhoofdstuk in te dienen bij een uitgever. In het voorjaar schreef ik het voorstel, en kreeg ik daar positieve feedback op van collega’s. Ik schreef de eerste paar duizend woorden van mijn voorbeeldhoofdstuk en nam contact op met een uitgever. De uitgever moedigde me aan om het voorstel in te dienen, en ik schreef ik m’n agenda dat ik dat na de zomer ging doen. En toen… niets. Ik nam de zomer vrij (voor het eerst in zeker tien jaar), en dat was heerlijk. En vervolgens ging ik niet verder met het hoofdstuk. Door me niet koste wat koste aan m’n planning te houden leerde ik dit jaar om van gedachten te veranderen, bewust en plezierig.

Ik ging succes anders meten. Succes was voor mij lange tijd als ik een project afgerond had, of als mijn hele to-do-lijstje afgevinkt was. Alle kleine stappen die ik zette, zag ik niet–of vergat ik snel. En zelfs de grote stappen vergat ik vaak te vieren: er was altijd wel weer een nieuw project om aan te beginnen.

Tegenwoordig vier ik expliciet kleinere stappen: ik schrijf ze op, en lees succes niet alleen meer af aan de grote dingen die ik afmaak. Ook als iets niet zo loopt als ik gehoopt had is er vaak veel om tevreden mee te zijn: de deelnemers die wel naar de workshop kwamen, de contacten die ik legde, het plezier dat ik had in nieuwe dingen ontdekken.

Door al deze dingen die ik anders deed, heb ik mijn visie op coaching ook verder bijgesteld. Ik help mensen nog steeds om productief te zijn, maar op hun manier. Het gaat me niet om mensen te helpen zo veel mogelijk gedaan te krijgen–maar om hun leven in te richten op een manier die bij hun past. Om tijd te maken voor de dingen waar ze blij van worden. Om keuzes te zien en te maken, ook als die ingaan tegen werkcultuur, of bepaalde normen over productiviteit.

Minder productiviteitshacks, en meer het leven waar je écht blij van wordt.

Over een paar weken weer een blog, waarin ik schrijf over op een ontspannen manier doelen stellen en plannen maken. In de tussentijd ook al tips van mij (die ik niet deel op m’n blog)? Schrijf je in voor de nieuwsbrief!